Συνέντευξη Θ. Καράογλου στο δελτίο ειδήσεων του Εγνατία Tv και στον Λάζαρο Λαζάρου (05-05-2017)

Ομιλία Θ. Καράογλου στην παρουσίαση του βιβλίου του Βασίλη Τζανακάρη με τίτλο: "Η Ελλάδα φλέγεται", που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα (polis art cafe) την Τετάρτη 3 Μαΐου 2017

Φίλες και φίλοι,

μιας και η αποψινή βραδιά ανήκει εξ' ολοκλήρου στον άνθρωπο για τον οποίο βρισκόμαστε όλοι εδώ, στον σπουδαίο Βασίλη Τζανακάρη, θα προσπαθήσω να μην μακρηγορήσω.

Σημασία δεν έχουν τα όσα θα πούμε εμείς, αλλά εκείνα για τα οποία θα μας μιλήσει ο ίδιος.

Για εμένα αποτελεί μεγάλη χαρά να βρίσκομαι δίπλα του απόψε. Όπως είναι τιμητικό να με θεωρεί «φίλο κι αδελφό», όπως αναφέρει στην ιδιόχειρη αφιέρωση που μου έγραψε στο τελευταίο του έργο.

Από τα συνολικά 25 βιβλία που έχει γράψει, έχω αναζητήσει και διαβάσει τα 20.

Πρώτα τον διάβασα ως αναγνώστης και μετά τον γνώρισα και κατ' επέκταση τον εκτίμησα:
-ως άνθρωπο,
-ως οικογενειάρχη,
-ως φίλο
-και αδελφό.

Όχι γιατί κατάγεται από την Πεντάπολη Σερρών, το χωριό της μητέρας μου, ή επειδή γενικότερα είναι Σερραίος, όπως άλλωστε και εγώ στην καταγωγή, αλλά επειδή έχει όλα τα σπάνια χαρίσματα που κάνουν έναν άνθρωπο:
-να ξεχωρίζει
-και να είναι αγαπητός.

Ο Βασίλης Τζανακάρης είναι:
-ευσυνείδητος,
-υποδειγματικός,
-ακέραιος χαρακτήρας,
-αυτόφωτος,
-εργατικός,
-δημιουργικός,
με καθαρό βλέμμα και άρα καθαρή ψυχή.

Ο ίδιος θα πει ότι υπερβάλλω. Σας εξήγησα όμως, δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός...

Με κέρδισαν οι αρετές που τον διακρίνουν όπως ότι είναι:
-συνεσταλμένος,
-μα και γενναιόδωρος
σε αισθήματα.

Ευγενής,
-χαμογελαστός
-και με έναν καλό λόγο για όλους.
Όχι επιτηδευμένο, μα αυθεντικό.
Χωρίς να θέλω να τον κολακέψω είναι η προσωποποίηση της αξιοπρέπειας και της ευθύνης.

Μένει μακριά από καθετί αλλοιώνει:
-τον εαυτό,
-τον χαρακτήρα
-και την αξία του.

Ειλικρινά σας μιλώ, είναι ελάχιστες οι φορές που έχω συναντήσει προσωπικότητα με τόσο:
-έντονη
-και ειλικρινή διάθεση αυτοκριτικής,
με βαθιά και γνήσια διάθεση αυτοαναθεώρησης.

Φίλες και φίλοι,
λένε ότι ο καλύτερος τρόπος για να γνωρίσεις τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου, ιδίως ενός συγγραφέα, είναι να διαβάσεις τα γραπτά του διότι είναι κυριολεκτικά αυτό που γράφει.

Στην προκειμένη περίπτωση ο φίλος Βασίλης γράφει από ψυχής, χωρίς να επιδιώκει να παραστήσει τον πλάστη της γλώσσας.

Τιμά, σέβεται και αγαπά το γράψιμο. Τι διαφορετικό να περιμένει άλλωστε κανείς από έναν άνθρωπο που έχει πάντα δίπλα του μολύβι και χαρτί...

Πάνω από όλα, όμως, είναι έντιμος με τον αναγνώστη του.

Γράφει αφήνοντας ξεκάθαρο αποτύπωμα στις συνειδήσεις μας.

Παράλληλα δημιουργεί:
-ερωτηματικά,
-προβληματισμούς
-και δίνει μηνύματα.

Δεν γράφει για να.. γράψει. Δεν το κάνει μηχανικά...

Πως θα μπορούσε να το κάνει, άλλωστε, ένας άνθρωπος που έχει τιμηθεί με κρατικό βραβείο χρονικού-μαρτυρίας για το βιβλίο του «Δακρυσμένη Μικρασία 1919-1922»;

Αντίθετα αναγνωρίζει ότι η συγγραφή και η ανάγνωση ενός βιβλίου είναι πάθος και αγωνία.

Και όλα αυτά από έναν χαρισματικό άνθρωπο που αν και δεν του αρέσει να λέει πολλά, ζει σε μια κοινωνία που αρέσκεται να μιλά διαρκώς και όχι να διαβάζει.

Σε αυτήν την αντιπνευματική εποχή και σε έναν κόσμο που χάνει όλο και περισσότερο τις αξίες του, το βιβλίο «Η Ελλάδα φλέγεται» είναι ένα ιστορικό ντοκουμέντο.

Ένα ιστορικό ρεπορτάζ,
μια ιστορική έρευνα,
που συνδυάζει ιστορία και μικροϊστορία.

Στις περίπου 750 σελίδες του φτάνει στην ουσία της ιστορίας και την ανυψώνει στο διαπαιδαγωγικό βάθρο της.

Έχοντας ως πηγή το:
-πλούσιο,
-σπάνιο
-και πολύτιμο αρχείο του,
για το οποίο δηλώνει -και έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει- υπερήφανος, παρουσιάζει στο αναγνωστικό κοινό μια λογοτεχνική περιγραφή συναισθημάτων και λεπτομερειών.

Βλέπετε, εστιάζει με μαεστρία στις «μικρές» και για άλλους «ασήμαντες» λεπτομέρειες της ιστορίας, προσθέτοντας πολύτιμες καινούργιες πτυχές στην πρωτότυπη έρευνα.

Δεδομένου ότι το βιβλίο καταπιάνεται και με τη δύσκολη περίοδο του εμφυλίου είμαι σίγουρος ότι πολλοί από εσάς αναρωτιέστε πως γίνεται ένας «συντηρητικός» πολιτικός όπως εγώ, αποφεύγω όπως βλέπετε να χρησιμοποιήσω τη λέξη «δεξιός», να διαβάζει την ιστορία μέσα από την οπτική ενός συγγραφέα Αριστερών καταβολών...

Σας απαντώ ότι ουδέποτε επέτρεψα στον εαυτό μου να βλέπει και να αξιολογεί:
-πράγματα
-και καταστάσεις
φορώντας κομματικές παρωπίδες.

Θέλω να είμαι ρεαλιστής και να αναλύω τα δεδομένα ως ουδέτερος παρατηρητής και όχι από την επιθυμητή σκοπιά.

Θεωρώ ότι ο Βασίλης Τζανακάρης με τον εξαιρετικό τρόπο γραφής του καταφέρνει μαεστρικά να ισορροπεί και να είναι αντικειμενικός.

Προφανώς υπάρχουν στο βιβλίο σημεία με τα οποία συμφωνώ και άλλα με τα οποία διαφωνώ.

Θυμίζω ωστόσο ότι και οι δυο καταγόμαστε από τις Σέρρες, όπως και ο Εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής ο οποίος δίδαξε ήθος και αποκατέστησε τα βαθιά διχαστικά τραύματα στο σώμα της Ελλάδας.

Στη ζωή τα παθήματα πρέπει να γίνονται μαθήματα, όχι άλλοθι.

Και το κακό με τα μαθήματα της ιστορίας είναι πως όταν κάποιος τα χάνει δεν μένει απλά μετεξεταστέος, αλλά παρασύρεται σε ένα σπιράλ διχασμού.

Άλλωστε η διχόνοια υπήρξε ανέκαθεν η κακή μοίρα της Ελλάδας.

Οι συνέπειές της υπήρξαν ολέθριες για την πορεία του Έθνους μας τον 20 αιώνα:
-Μικρασιατική καταστροφή το 1922,
-η ισοπέδωση της χώρας κατά τη δεκαετία του 1940,
-η δικτατορία του 1967-1974,
ακόμα και η τραγωδία της Κύπρου είναι αποτέλεσμα του εθνικού διχασμού.

Αδελφός εναντίον αδελφού!

Δεν μιλώ για «αριστερούς» και «δεξιούς», αλλά για Έλληνα εναντίον Έλληνα.

Οι ιστορικές ευθύνες έχουν αποδοθεί:
-είτε από τη μια πλευρά,
-είτε από την άλλην.

Ωστόσο με ανησυχεί έντονα το γεγονός ότι ακόμη και σήμερα η κοινωνία μας στενάζει από αυτό το παράλογο εθνικό σαράκι.

Για κάθε εθνική τραγωδία που βιώσαμε ως Έθνος, η ευθύνη είναι συλλογική. Δεν ευθύνονται οι «απέναντι», αλλά εμείς που επιτρέψαμε στους εαυτούς μας να λησμονήσουμε το νόημα της εθνικής ομοψυχίας.

Αντί να κρατήσουμε ως οδηγό τα λαμπρά επιτεύγματα που πετύχαμε ενωμένοι ως Έλληνες, εξακολουθούμε να δίνουμε χώρο και φωνή σε εκείνους που επιμένουν να κρατούν αναμμένη τη φλόγα του διχασμού, γιατί γνωρίζουν ότι μόλις αυτή σβήσει θα πάψουν να έχουν λόγο ύπαρξης.

Μη συγχέουμε τον υγιή πατριωτισμό με την πατριδοκαπηλία.

Όπως δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι ο εμφύλιος δεν έχει κανέναν νικητή! Έχει έναν ηττημένο, την πατρίδα!

Χαμένος χρόνος για ρεβάνς δεν υπάρχει και αυτό οφείλουμε να το αντιληφθούμε και να το συνειδητοποιήσουμε όλοι.

Για αυτόν το λόγο επέτρεψέ μου, φίλε Βασίλη, να εστιάσω σε τέσσερα συγκεκριμένα σημεία του βιβλίου που υπηρετούν την παραπάνω αναφορά μου.

Στη σελίδα 69 ξεχωρίζω τη συγκινητική και λεπτομερή περιγραφή του ηρωισμού του Δημήτριου Ίτσιου.

Ενός λοχία από τα Άνω Πορόια Σερρών, του τελευταίου υπερασπιστή ενός ηρωικού πολυβολείου, ο οποίος υπέγραψε με το αίμα του την ιστορία αρνούμενος να παραδοθεί στους ναζιστές του Χίτλερ.

Η συγκεκριμένη ιστορία με ταξίδεψε στο οχυρό του Ρούπελ, εκεί που λύγισαν όλες οι εχθρικές επιθέσεις και εντός του οποίου πολέμησαν για την ελευθερία της πατρίδας:
-τόσο ο πατέρας μου,
-όσο και ο αδελφός του.

Στη σελίδα 181 κρατώ την αναφορά σου στο ολοκαύτωμα του Δοξάτου Δράμας. Τη μοναδική πόλη στην Ελλάδα που γνώρισε τρεις φορές το ολοκαύτωμα σε διάστημα 30 χρόνων, από τον ίδιο εισβολέα, τους Βούλγαρους. Η πρώτη το 1913, η δεύτερη το 1917 και η τρίτη το 1941.

Στη σελίδα 203 διάβασα αρκετές φορές για το ολοκαύτωμα των Κερδυλίων στις 17 Οκτωβρίου του 1941. Μάλιστα το δικό σου περιοδικό, το «ΓΙΑΤΙ», ήταν το πρώτο που έκανε γνωστό στο πανελλήνιο την εκτέλεση των κατοίκων στα Άνω και Κάτω Κερδύλια, δημοσιεύοντας όλα τα ονόματα των εκτελεσθέντων.

Οι τόποι του μαρτυρίου και της θυσίας βοούν, στέλνοντας το μήνυμα της ενότητας και της αγάπης για την πατρίδα και την ελευθερία.

Τέλος στη σελίδα 378 δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από τη φωτογραφία που δημοσιεύεις από το «φούρνο του Γκουραμάνη» στο Χορτιάτη Θεσσαλονίκης.

Εκεί, στις 2 Σεπτεμβρίου του 1944, 149 κάτοικοι του χωριού έγιναν μάρτυρες ελευθερίας όταν:
-στοιβάχτηκαν
-και κάηκαν,
πέφτοντας θύματα της ναζιστικής βίας, ως αντίποινα για την έντονη αντιστασιακή δράση που αναπτύχθηκε στην περιοχή.

Φίλες και φίλοι,
εστιάζω στις τέσσερις περιγραφές του Βασίλη Τζανακάρη γιατί βιώνοντας ως Έθνος μια πολύμορφη κρίση, είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τις επόμενες γενιές να διατηρήσουμε ακέραιη την ιστορική μας μνήμη και να τιμούμε τους ήρωες που πρόταξαν τα στήθη τους απέναντι σε όσους επιβουλεύτηκαν την ελευθερία μας.

Οι λαοί οφείλουν να συγχωρούν. Ωστόσο τα εγκλήματα πολέμου δεν πρέπει:
-να λησμονιούνται,
-ούτε να παραγράφονται.

Ενδεχομένως να ξέφυγα από το περιεχόμενο του βιβλίου, παρόλα αυτά ομολογώ ότι διαβάζοντάς το μου γεννήθηκε ένα όνειρο: Οι επόμενες γενιές των Ελλήνων να μην δουν την Ελλάδα να φλέγεται.

Δεν τους αξίζει, όπως δεν αρμόζει ούτε στην πατρίδα μας!

Φίλε Βασίλη Τζανακάρη,
κλείνοντας, σου εύχομαι να είσαι πάντα δημιουργικός.

Σε ευχαριστώ για την ιδιαίτερα τιμητική πρόσκληση να βρίσκομαι απόψε δίπλα σου.

Όλοι εμείς που:
-σε αγαπάμε
-και σε εκτιμούμε
δεν σε παρακολουθούμε απλώς, ούτε αρκούμαστε να σε διαβάζουμε.
Σε καμαρώνουμε!

Σας ευχαριστώ.

Συνέντευξη Θ. Καράογλου στον Αθήνα 9,84 και στην εκπομπή "Θα χυθεί άπλετο φως", που παρουσιάζει ο δημοσιογράφος Ηλίας Κανέλλης (05-05-2017)

Άρθρο του Θεόδωρου Καράογλου στους politesoraiokastrou.gr που δημοσιεύτηκε την Πέμπτη 04 Μαΐου 2017

Η "Μητρόπολη της Ν.Α. Ευρώπης" κινδύνεύει να παραμείνει "συμπρωτεύουσα της Ελλάδας των μνημονίων"

Πολλά έχουν ειπωθεί και γραφεί για τη θέση που πρέπει να κατέχει η Θεσσαλονίκη στο πολιτικό και οικονομικό γίγνεσθαι της χώρας. Η αλήθεια όμως είναι ότι στο πέρασμα των χρόνων ουδέποτε δικαίωσε τις προσδοκίες που η ίδια καλλιέργησε...

Πρώτα από όλα οι μεγάλες αναπτυξιακές ευκαιρίες που της δόθηκαν μετατράπηκαν σε χαμένες προσδοκίες, ενώ σε δεύτερο επίπεδο δεν κατόρθωσε να δημιουργήσει δική της ενδοχώρα, ούτε να δώσει σαφές στίγμα του ρόλου που μπορεί να διαδραματίσει ως βραχίονας ανάπτυξης για το σύνολο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Αυτός ήταν και ο λόγος που ως Υπουργός Μακεδονίας και Θράκης υποστήριζα ότι η Θεσσαλονίκη πρέπει να ανοιχθεί στο μέλλον με διορατικότητα, υπευθυνότητα, υπομονή και επιμονή, αποκτώντας δική της ταυτότητα προϊόντων και υπηρεσιών.

Στο ίδιο πλαίσιο συνεχίζω να επισημαίνω στις δημόσιες παρεμβάσεις μου ότι η αναπτυξιακή πρόταση της πόλης μας πρέπει να περιλαμβάνει τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα, όπως είναι οι οδικοί άξονες εθνικής σημασίας, το αεροδρόμιο, ο σιδηρόδρομος και το λιμάνι.

Με την Εγνατία Οδό και το δρόμο προς την Αθήνα να έχουν παραδοθεί εξ' ολοκλήρου στην κυκλοφορία, παραμένει σε εκκρεμότητα το ένα χιλιόμετρο του δρόμου Νέα Μουδανιά-Ποτίδαια, καθώς και η διαπλάτυνση του τμήματος του εθνικού δικτύου Θέρμης-Γαλάτιστας, το οποίο θα φέρει τη Χαλκιδική πιο κοντά και με μεγαλύτερη ασφάλεια στη Θεσσαλονίκη. Στα παραπάνω προσθέστε την ανάγκη μετατροπής σε αυτοκινητόδρομο της εθνικής οδού Θεσσαλονίκης-Ευζώνων, δρόμου που σήμερα θυμίζει επαρχιακό, όπως και την ανάγκη ολοκλήρωσης του κόμβου Κ-16 που θα εξασφαλίσει τη σύνδεση του λιμανιού της Θεσσαλονίκης με την Εγνατία Οδό και όλες τις εθνικές οδούς.

Σε ό,τι αφορά στο αεροδρόμιο «Μακεδονία», το λιμάνι και τον ΟΣΕ, ευτυχώς η Κυβέρνηση παραμέρισε την ιδεολογία της και προχώρησε στην ιδιωτικοποίησή τους. Αναμφίβολα το τίμημα που δόθηκε για τον ΟΛΘ είναι ιδιαίτερα χαμηλό συγκριτικά με την προσφορά της κινεζικής Hutchinson το 2008 (419,4 εκ. ευρώ, ενώ τώρα παραχωρήθηκε έναντι 232 εκ. ευρώ) ή τα 45 εκ. ευρώ που δόθηκαν για την ΤΡΑΙΝΟΣΕ όταν η προηγούμενη προσφορά ήταν 300 εκ. ευρώ, αλλά κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει τα πολλαπλασιαστικά οφέλη που θα έχουν οι επενδύσεις σε επίπεδο δημιουργίας θέσεων εργασίας και οικονομικής προόδου.

Καθοριστικό ρόλο μπορούν να διαδραματίσουν επίσης η ΔΕΘ-Helexpo και η Α.Ζ.Κ. Η αξιοποίηση της δυναμικής του εκθεσιακού μας φορέα, σε συνδυασμό με την επίλυση του χρονίζοντος θέματος γης της δεύτερης για την ενεργοποίηση του πρώτου θύλακα στη Θέρμη (το οποίο δρομολόγησα ως ΥΜΑΘ), μπορούν να καθιερώσουν τη Θεσσαλονίκη ως «πρωτεύουσα» καινοτομίας και εξωστρέφειας.

Δίπλα σε αυτούς τους δυο καθοριστικούς παράγοντες πρέπει να προστεθεί και το πνευματικό κεφάλαιο που παράγουν τα δυο πανεπιστήμια (ΑΠΘ και Μακεδονίας), το Α-ΤΕΙΘ, το Διεθνές Πανεπιστήμιο, η Βιομηχανική Περιοχή της Σίνδου και το Πάρκο Επιχειρήσεων Υψηλής Τεχνολογίας (Τεχνόπολη Θεσσαλονίκης Α.Ε.). Αναμφίβολα η σύμπραξη τους θα υποβοηθήσει την ανάπτυξη συνεργασιών της τοπικής επιχειρηματικότητας με τον ερευνητικό ιστό που διαθέτουμε.

Η κεφαλαιοποίηση της υπάρχουσας δυναμικής στην έρευνα και η μείωση της απόστασης μεταξύ έρευνας και εμπορικής αξιοποίησης των αποτελεσμάτων της, θα δημιουργήσει άμεση προστιθέμενη αξία τόσο στην τοπική οικονομία, όσο και στη δημιουργία επιπέδου απασχόλησης.

Αναφέρω όλα τα παραπάνω διότι σκοπός μου είναι να δείξω τις τεράστιες δυνατότητες που διαθέτει η Θεσσαλονίκη, παρά το γεγονός ότι πολλές από αυτές βρίσκονται εν υπνώσει. Αν δεν αξιοποιηθούν, αν δεν αφυπνιστούν, φοβάμαι ότι η άλλοτε «Μητρόπολη της Ν.Α. Ευρώπης» κινδυνεύει να παραμείνει «συμπρωτεύουσα της Ελλάδας των μνημονίων».

Συγκεκριμένο μακρόπνοο σχέδιο χρειάζεται και όλοι εμείς που ζούμε σε αυτήν την όμορφη πόλη να οραματιστούμε σε τι πραγματικά μπορεί να εξελιχθεί...

Συνέντευξη Θ. Καράογλου στην "Πρωινή Ζώνη" της ΕΡΤ-1 και στους δημοσιογράφους Γιάννη Δάρρα και Γιώργο Δαράκη (04-05-2017)

Συνέντευξη Θ. Καράογλου στo δελτίο ειδήσεων του Pella Tv και στον Χρήστο Δημητριάδη (21-04-2017)

Συνέντευξη Θ. Καράογλου στη Dion Τηλεόραση και στην εκπομπή «Ευ ζην» με τον Ευγένιο Παπαδόπουλος (28-04-2017)

Χαιρετισμός Θ. Καράογλου στην εκδήλωση για τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την ίδρυση του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 29 Απριλίου 2017

φίλες και φίλοι,

χαιρετίζω και εγώ με τη σειρά μου την όμορφη εκδήλωση που πραγματοποιείται ανήμερα της συμπλήρωσης ενός αιώνα από την ίδρυση του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Θεσσαλονίκης.

Προσωπικά πιστεύω ότι είναι ιδιαίτερα σημαντικό να γνωρίζουμε την ιστορία του τόπου μας, αναπόσπαστο κομμάτι της οποίας αποτελεί η εργατική τάξη που διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της σύγχρονης κοινωνίας.

Ως παλαιός συνδικαλιστής στο δημόσιο τομέα γνωρίζω πολύ καλά ότι ο οργανωμένος συνδικαλισμός έχει κεντρικό θεσμικό ρόλο στο σύγχρονο:
-οικονομικό
-και κοινωνικό γίγνεσθαι.

Όπως γνωρίζω πολύ καλά πως όταν ο ρόλος αυτός αντιμετωπίζεται υπεύθυνα, τότε συμβάλλει καθοριστικά:
-στην πρόοδο της οικονομίας
-και στην προστασία των εργαζομένων.

Σε ό,τι με αφορά δεν είμαι απόψε ενώπιων σας για να εκφωνήσω έναν τυπικό χαιρετισμό, αλλά για να τιμήσω ως εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας τη:
-γέννηση,
-συγκρότηση
-και οργάνωση
του εργατικού κινήματος στην πόλη μας.

Ενός κινήματος με πολυεπίπεδη προσφορά, που βασίζεται στην ιδέα της:
-συλλογικότητας
-και της αλληλεγγύης.

Φίλες και φίλοι,
η αποψινή εκδήλωση γίνεται σε μια ιδιαίτερα δύσκολη συγκυρία με τη Θεσσαλονίκη να είναι, σύμφωνα με στοιχεία του ΟΑΕΔ, «πρωταθλήτρια της ανεργίας».

Ένας τίτλος που αναμφίβολα δεν αποτελεί τιμή για κανέναν.

Συνολικά στην Κεντρική Μακεδονία 16.000 συμπολίτες μας έχασαν τη δουλειά τους από τον Μάρτιο του 2016 μέχρι σήμερα, με τον αριθμό των καταγεγραμμένων ανέργων στις εφτά περιφερειακές ενότητες να εκτοξεύεται στους 185.823, ήτοι 20,24% του πληθυσμού.

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο από όλα όμως, είναι η κατακόρυφη αύξηση των μακροχρόνια ανέργων.

Δεν χωρά καμία αμφιβολία, λοιπόν, ότι η ανεργία αποτελεί την πλέον επώδυνη κοινωνικά επίπτωση της οικονομίας κρίσης.

Ως αν. Τομεάρχης Εργασίας επιτρέψτε μου να σημειώσω ότι οι συνέπειες της ανεργίας είναι πολύ βαριές και για το ασφαλιστικό μας σύστημα.

Δεδομένου ότι οι ελαστικές μορφές απασχόλησης κυριαρχούν την τελευταία διετία στην αγορά εργασίας, το ασφαλιστικό δεν θα καταστεί βιώσιμο.

Όπως δεν θα καταστεί βιώσιμο αν δεν αλλάξει και η σχέση εργαζομένων προς συνταξιούχους.

Για αυτό και μέριμνά μας είναι η δημιουργία βιώσιμων και ποιοτικών θέσεων εργασίας μέσα από
συγκεκριμένες παρεμβάσεις και προγράμματα επιδότησης.
Υποστηρίζω -και δεν θα κουραστώ να το κάνω- ότι η επιδότηση της ανεργίας δεν λύνει το πρόβλημα. Αντίθετα το κρύβει κάτω από το χαλί...

Ως εκ τούτου τασσόμαστε:
-υπέρ της επανεκπαίδευσης των ανέργων σε δεξιότητες που έχουν ζήτηση σε αναπτυσσόμενους τομείς της οικονομίας,
-υπέρ της παροχής κινήτρων για τη δημιουργία νέων επιχειρήσεων
-καθώς και υπέρ της προστασίας των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων.

Με την ευκαιρία θέλω να ξεκαθαρίσω με τον πλέον εμφατικό τρόπο ότι για εμάς στη ΝΔ δεν τίθεται κανένα απολύτως θέμα περαιτέρω μείωσης των μισθών των εργαζομένων, ιδίως στον ιδιωτικό τομέα.

Κόψε-κόψε, τι θα απομείνει;

Εξυπακούεται ότι είμαστε αντίθετοι και στην κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού.
Δεν το συζητάμε!

Προσέξτε, για εμάς στη ΝΔ η διασφάλιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και η ενίσχυση:
-της παραγωγικότητας
-και της ανταγωνιστικότητας
της οικονομίας μας αλληλοσυνδέονται και είναι το ζητούμενο σε μια σύγχρονη αντιπροσωπευτική δημοκρατία.

Με αυτές τις σκέψεις σας καλώ σε μια διαταξική συνεννόηση.

Σε μια «Συμφωνία Αλήθειας», σε μια συμφωνία γενεών.

Σας ευχαριστώ πολύ, εύχομαι καλή επιτυχία στην εκδήλωση.

Άρθρο Θ. Καράογλου στην εφημερίδα «Karfitsa» που δημοσιεύτηκε την Παρασκευή 28 Απριλίου 2017

«Η ήττα του λαϊκισμού»

Οι Ολλανδικές εκλογές του περασμένου Μαρτίου και ο πρώτος γύρος των Γαλλικών Εκλογών απέδειξαν ότι ο λαϊκισμός δεν έχει σύνορα.

Μας δίδαξαν όμως και κάτι χρήσιμο και ωφέλιμο σε επίπεδο πολιτικής επικοινωνίας. Ότι οι λαϊκιστές στην Ευρώπη μπορεί να ηττώνται, αλλά σε κάθε περίπτωση δηλώνουν παρόντες στις εξελίξεις βασίζοντας την πολιτική τους επιβίωση στη Μακιαβελική θεωρία πως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Με αυτόν τον τρόπο, εκμεταλλευόμενη τις συγκυρίες αλλά και το ρεύμα της εποχής, η Μαρίν Λεπέν αύξησε σχεδόν κατά πέντε ποσοστιαίες μονάδες τη δυναμική της συγκριτικά με τις προηγούμενες προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, ενώ στην Ελλάδα περίπου το 20% του εκλογικού σώματος εξακολουθεί να πιστεύει ότι ο Αλέξης Τσίπρας αγωνίζεται να «σκίσει» τα μνημόνια.

Πρόκειται για το ίδιο ποσοστό που το 2009 πίστεψαν ότι «λεφτά υπάρχουν», το 2015 σαγηνεύτηκαν από το περίφημο «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» και παρά το γεγονός ότι και στις δυο περιπτώσεις συνέβαλαν στην εκλογή αποτυχημένων Κυβερνήσεων που προσέφεραν μονάχα βάρη, ανασφάλεια και φόρους, παραμένουν πρόθυμοι να ασπαστούν κάθε ανέφικτη ή ριζοσπαστική πρόταση που θα ικανοποιήσει την απόγνωση τους.

Είπαμε, στην Ελλάδα η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία...

Δεδομένου, όμως, ότι την ελπίδα την αντικατέστησε η οργή, έφθασε η στιγμή που η λογική πρέπει να επικρατεί του συναισθήματος.

Ο λαός μας διψά για τη μεγάλη αλλαγή, το δείχνουν καθημερινά και οι δημοσκοπήσεις. Το αντιλαμβάνεται κανείς στην επαφή με τους πολίτες.

Θέλουν ασφάλεια, τάξη, κοινωνική δικαιοσύνη, ευημερία. Θέλουν να πιστέψει και πάλι στην Ελλάδα, αλλά και σε πολιτικούς που επιζητούν τα εύσημα της κοινωνίας και όχι των δανειστών.

Τι να το κάνει σήμερα ο Έλληνας το πλεόνασμα των 3,9 δισεκατομμυρίων ευρώ όταν πίσω από αυτό κρύβεται το δράμα εκατομμυρίων ανθρώπων και η καταστροφή χιλιάδων νοικοκυριών;

Πως μπορεί να «αναπνεύσει» μια οικονομία όταν το κράτος επιδοτεί την ανεργία και αδιαφορεί για τη βουή του ενός εκατομμυρίου ανέργων που προέρχονται από τον ιδιωτικό τομέα;

Ας μάθουμε από τα λάθη μας!
Όπως έχει τονίσει και ο Κυριάκος Μητσοτάκης: «Ο λαϊκισμός πρέπει να ηττηθεί στις αυλές των σπιτιών μας...»

Η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα που έφερε στην εξουσία μια λαϊκίστικη Κυβέρνηση και πρέπει να γίνει η πρώτη όπου θα επικρατήσει η πολιτική της αλήθειας, όπως την υπερασπίζεται και την εκφράζει η Νέα Δημοκρατία.

Γιατί, σε τελική ανάλυση, τη ζωής ενός λαού δεν μπορεί κανείς να την παίρνει στην πλάκα...

Άρθρο του Θ. Καράογλου στην ιστοσελίδα «Voria.gr» που δημοσιεύτηκε την Παρασκευή 28 Απριλίου 2017

Θεσσαλονίκη:«Νύμφη του Βορρά ή "βορά" λανθασμένων υπολογισμών;»

Αδικημένη ή εσωστρεφής;
Νύμφη του βορρά ή «βορά» λανθασμένων υπολογισμών και έλλειψης αντικειμενικής αντίληψης; Μητρόπολη της Ν.Α. Ευρώπης ή «πρωτεύουσα» της ανεργίας;

Όπως και αν την αποκαλέσει κανείς, από όποια οπτική και αν τη δει, η Θεσσαλονίκη ουδέποτε δικαίωσε τις προσδοκίες που η ίδια καλλιέργησε λόγω της γεωπολιτικής θέσης που κατέχει.

Το μεγαλύτερο της μειονέκτημα είναι ότι δεν κατάφερε ποτέ να δημιουργήσει δική της ενδοχώρα, αλλά αποτέλεσε η ίδια ενδοχώρα άλλων πόλεων.

Από την πολυπολιτισμικότητα πέρασε στην... πολυπροβληματικότητα, καθώς οι μεγάλες αναπτυξιακές ευκαιρίες που της δόθηκαν έγιναν χαμένες προσδοκίες.
Η γύμνια σε νοοτροπία και λογική την κατέταξαν ως μια «χαμηλοτάβανη πόλη» χωρίς προοπτικές και μέλλον.

Σε αυτές τις συμπεριφορές αντιτάχθηκα ως Υπουργός Μακεδονίας και Θράκης, υποστηρίζοντας ότι η Θεσσαλονίκη πρέπει να ανοιχθεί στο μέλλον με διορατικότητα, υπευθυνότητα, υπομονή και επιμονή.

Έλεγα και εξακολουθώ να υποστηρίζω ότι η πόλη μας πρέπει να αποκτήσει δική της ταυτότητα προϊόντων και υπηρεσιών. Κατά την προσωπική μου άποψη η αναπτυξιακή πρόταση της Θεσσαλονίκης πρέπει να περιλαμβάνει τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα με κορυφαία σημεία αναφοράς τις πύλες εισόδου, όπως είναι οι οδικοί άξονες εθνικής σημασίας, το αεροδρόμιο, ο σιδηρόδρομος και το λιμάνι.

Με την Εγνατία Οδό και το δρόμο προς την Αθήνα να έχουν παραδοθεί εξ' ολοκλήρου στην κυκλοφορία, παραμένει σε εκκρεμότητα το ένα χιλιόμετρο του δρόμου Νέα Μουδανιά-Ποτίδαια, καθώς και η διαπλάτυνση του τμήματος του εθνικού δικτύου Θέρμης-Γαλάτιστας, το οποίο θα φέρει τη Χαλκιδική πιο κοντά και με μεγαλύτερη ασφάλεια στη Θεσσαλονίκη. Στα παραπάνω προσθέστε την ανάγκη μετατροπής σε αυτοκινητόδρομο της εθνικής οδού Θεσσαλονίκης-Ευζώνων, δρόμου που σήμερα θυμίζει επαρχιακό, όπως και την ανάγκη ολοκλήρωσης του κόμβου Κ-16 που θα εξασφαλίσει τη σύνδεση του λιμανιού της Θεσσαλονίκης με την Εγνατία Οδό και όλες τις εθνικές οδούς.

Σε ό,τι αφορά στο αεροδρόμιο «Μακεδονία», το λιμάνι και τον ΟΣΕ, ευτυχώς η Κυβέρνηση παραμέρισε την ιδεολογία της και προχώρησε στην ιδιωτικοποίησή τους. Δεν θα σταθώ στο τίμημα που δόθηκε για τον ΟΛΘ, το οποίο είναι ιδιαίτερα χαμηλό συγκριτικά με την προσφορά της κινεζικής Hutchinson το 2008 (419,4 εκ. ευρώ, ενώ τώρα παραχωρήθηκε έναντι 232 εκ. ευρώ) ή τα 45 εκ. ευρώ που δόθηκαν για την ΤΡΑΙΝΟΣΕ όταν η προηγούμενη προσφορά ήταν 300 εκ. ευρώ, αλλά στα πολλαπλασιαστικά οφέλη που θα έχουν οι επενδύσεις σε επίπεδο δημιουργίας θέσεων εργασίας και οικονομικής προόδου.

Εξίσου σημαντικό ρόλο μπορούν να διαδραματίσουν η ΔΕΘ-Helexpo και η Α.Ζ.Κ. Η αξιοποίηση της δυναμικής της πρώτης, που αποτελεί κορυφαίο αναπτυξιακό βραχίονα της Βόρειας Ελλάδας, σε συνδυασμό με την επίλυση του χρονίζοντος θέματος γης της δεύτερης για την ενεργοποίηση του πρώτου θύλακα στη Θέρμη (το οποίο δρομολόγησα ως ΥΜΑΘ), μπορούν να καθιερώσουν τη Θεσσαλονίκη ως κέντρο καινοτομίας και εξωστρέφειας.

Αν δίπλα σε αυτούς τους δυο καθοριστικούς παράγοντες προστεθεί το πνευματικό κεφάλαιο που παράγουν τα δυο πανεπιστήμια (ΑΠΘ και Μακεδονία), το Α-ΤΕΙΘ, το Διεθνές Πανεπιστήμιο, η Βιομηχανική Περιοχή της Σίνδου και το Πάρκο Επιχειρήσεων Υψηλής Τεχνολογίας (Τεχνόπολη Θεσσαλονίκης Α.Ε.), θα καταφέρουμε να υποβοηθήσουμε την ανάπτυξη συνεργασιών μεταξύ της τοπικής επιχειρηματικότητας με τον ερευνητικό ιστό που διαθέτουμε.

Η κεφαλαιοποίηση της υπάρχουσας δυναμικής στην έρευνα και η μείωση της απόστασης μεταξύ έρευνας και εμπορικής αξιοποίησης των αποτελεσμάτων της, θα δημιουργήσει άμεση προστιθέμενη αξία τόσο στην τοπική οικονομία, όσο και στη δημιουργία επιπέδου απασχόλησης.

Θα αναρωτηθεί κάποιος τι σημασία έχουν για τον απλό πολίτη όλα τα παραπάνω. Μεγάλη, απαντώ. Διότι σκοπός μου είναι να δείξω τις τεράστιες δυνατότητες που διαθέτει η Θεσσαλονίκη, παρά το γεγονός ότι πολλές από αυτές βρίσκονται εν υπνώσει.

Σε περιόδους οικονομικής κρίσης, όπως αυτή που βιώνουμε, η ταυτότητα μιας πόλης αποτελεί διαβατήριο εξόδου από αυτήν, αρκεί να επανακαθοριστούν έγκαιρα προτεραιότητες και στόχοι.

Σε διαφορετική περίπτωση φοβάμαι ότι η Θεσσαλονίκη κινδυνεύει να παραμείνει η «συμπρωτεύουσα» της Ελλάδας των μνημονίων. Μια μεγάλη, όμορφη πόλη από την οποία ξεκινούν πολλές πρωτοποριακές ιδέες και πρωτοβουλίες, αλλά ελάχιστες στεριώνουν σε αυτήν.