Τοποθέτηση Θ. Καράογλου στην παρουσίαση του βιβλίου του Βασίλη Τζανακάρη με τίτλο: "Η Ελλάδα φλέγεται" στα Κερδύλλια, την Παρασκευή 27 Οκτωβρίου 2017

Το πλήρες κείμενο της ομιλίας:
κυρίες και κύριοι,

επιτρέψτε μου να ξεκινήσω εκφράζοντας τον θαυμασμό και δίνοντας τα συγχαρητήριά μου στον Βασίλη Τζανακάρη για την πρωτοβουλία να παρουσιάσει το βιβλίο μνήμης που έγραψε, με τίτλο «Η Ελλάδα φλέγεται», σε αυτόν τον:
-μαρτυρικό
-και αιματοποτισμένο τόπο.

Δεν πρόκειται για έναν απλό συμβολισμό, επειδή το ολοκαύτωμα των Κερδυλλίων πρωταγωνιστεί στο βιβλίο από τις σελίδες 195 μέχρι 233 ή επειδή ο Βασίλης Τζανακάρης μέσα από το περιοδικό «Γιατί» έκανε γνωστή στο πανελλήνιο την εκτέλεση των κατοίκων των Άνω και Κάτω Κερδυλλίων με όλα τα ονόματα των εκτελεσθέντων.
Μα ένας φόρος τιμής στη μαζική εκτέλεση 250 ανδρών, ηλικίας 16 έως 60 χρόνων, από τα στρατεύματα κατοχής στις 17 Οκτωβρίου του 1941.

Είναι η ακλόνητη απόδειξη ότι στην Ελλάδα της:
-οικονομικής,
-θεσμικής
-και αξιακής κρίσης, υπάρχει μνήμη!

Και όπου υπάρχει μνήμη, υπάρχουν:
-αξίες
-και κοινωνική ηθική
που παραμένουν αδιαπραγμάτευτα στο χρόνο.

Ως Σερραίος, λοιπόν, κατά το ήμισυ, μιας και η μητέρα μου κατάγεται από την Πεντάπολη, αισθάνομαι τη συμμετοχή μου στην αποψινή συζήτηση ως ένα προσκύνημα σε όλους εκείνους που δολοφονήθηκαν άδικα σε αυτό το:
-φρικτό
-και αποτρόπαιο έγκλημα.

Το αίμα των αθώων,
-η απώλεια,
-ο σπαραγμός,
-ο θρήνος,
-η θυσία,
υπενθυμίζουν σε μια ολόκληρη χώρα ότι εδώ καταγράφηκε η πρώτη μαζική εκτέλεση επί ελληνικού εδάφους από τα ναζιστικά στρατεύματα.

Ότι εδώ, «το αίμα, το χώμα και τα πρόσωπα έγιναν ένα».

Η περιγραφή που κάνει ο Βασίλης Τζανακάρης αναφερόμενος σε εκείνες τις τραγικές ώρες, βασιζόμενη σε μαρτυρίες, σε φέρνει σε απόσταση αναπνοής από τον τόπο του μαρτυρίου.

Είναι τέτοιο το επίπεδο της ιστορικής έρευνας που έχει κάνει, μα και της ιστορικής αφήγησης, που σε καθηλώνει.

Επιτρέψτε μου να αναφερθώ στην προτελευταία παράγραφο της σελίδας 209: «Η τελευταία εικόνα: οι εφιαλτικές φιγούρες των φονιάδων που τριγυρνούν ανάμεσα στα άψυχα κορμιά, τ' αναποδογυρίζουν, δίνουν τις χαριστικές βολές. Οι περισσότεροι λερώνουν με αίμα τις ήδη λασπωμένες τους μπότες, τις τινάζουν με αηδία, προσπαθούν να τις καθαρίσουν. Τα δυο χωριά εξακολουθούν να φλέγονται. Οι δολοφόνοι ανασυντάσσονται, μαζεύουν τα όπλα, φορτώνουν στα καμιόνια τα σιδερένια κιβώτια των πυρομαχικών που είχαν φέρει μαζί τους, φεύγουν...».

Φεύγουν, αφήνοντας πίσω τους άψυχα κορμιά. Και όσο και αν προσπάθησαν να... καθαρίσουν τις μπότες τους, όπως γράφει ο Βασίλης, το σημάδι του αίματος που άφησαν πίσω τους δεν καθαρίζει ούτε από τις ψυχές τους, ούτε από την ιστορία, μα ούτε και από τους επίγονους των αθώων νεκρών.

Πιστεύω ότι ο δημοσιογράφος και ιστορικός υψηλής ποιότητας, που ονομάζεται Βασίλης Τζανακάρης, μας παραδίδει αυτό το βιβλίο βασιζόμενος στην αδιαμφισβήτητη δημοσιογραφική του έρευνα και έχοντας κάνει την αναγκαία άσκηση αυτογνωσίας που προϋποθέτει η συγγραφή ενός τέτοιου βιβλίου.

Για εμένα, φίλες και φίλοι, αποτελεί μεγάλη χαρά να βρίσκομαι δίπλα του απόψε. Όπως είναι τιμητικό να με θεωρεί «φίλο κι αδελφό», όπως αναφέρει στην ιδιόχειρη αφιέρωση που μου έγραψε.

Από τα συνολικά 25 βιβλία του, έχω αναζητήσει και διαβάσει τα 20.

Πρώτα τον διάβασα ως αναγνώστης και μετά τον γνώρισα και κατ' επέκταση τον εκτίμησα:
-ως άνθρωπο,
-ως οικογενειάρχη,
-ως φίλο
-και αδελφό.
Όχι γιατί κατάγεται και αυτός από την Πεντάπολη Σερρών, το χωριό της μητέρας μου όπως σας είπα προηγούμενος, αλλά επειδή έχει όλα τα σπάνια χαρίσματα που κάνουν έναν άνθρωπο:
-να ξεχωρίζει
-και να είναι αγαπητός.

Ο Βασίλης Τζανακάρης είναι:
-ευσυνείδητος,
-υποδειγματικός,
-ακέραιος χαρακτήρας.

Αυτόφωτος,
-εργατικός,
-δημιουργικός,
με καθαρό βλέμμα και άρα καθαρή ψυχή.

Ο ίδιος θα πει ότι υπερβάλλω. Σας μιλώ, όμως, από την καρδιά μου!

Με κέρδισαν οι αρετές που τον διακρίνουν όπως ότι είναι:
-συνεσταλμένος,
-μα και γενναιόδωρος
σε αισθήματα.

Ευγενής,
-χαμογελαστός
-και με έναν καλό λόγο για όλους.
Όχι επιτηδευμένο, μα αυθεντικό.

Στα δικά μου μάτια είναι η προσωποποίηση της αξιοπρέπειας και της ευθύνης.

Μένει μακριά από καθετί αλλοιώνει:
-τον εαυτό,
-τον χαρακτήρα
-και την αξία του.

Ειλικρινά σας μιλώ, είναι ελάχιστες οι φορές που έχω συναντήσει προσωπικότητα με τόσο:
-έντονη
-και ειλικρινή διάθεση αυτοκριτικής,
με βαθιά και γνήσια διάθεση αυτοαναθεώρησης.

Λένε ότι ο καλύτερος τρόπος για να γνωρίσεις τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου, ιδίως ενός συγγραφέα, είναι να διαβάσεις τα γραπτά του διότι είναι κυριολεκτικά αυτό που γράφει.

Στην προκειμένη περίπτωση ο φίλος Βασίλης γράφει από ψυχής.

Τιμά, σέβεται και αγαπά το γράψιμο.

Γράφει αφήνοντας ξεκάθαρο αποτύπωμα στις συνειδήσεις μας. Για αυτό εξάλλου τιμήθηκε με κρατικό βραβείο χρονικού-μαρτυρίας για το βιβλίο του «Δακρυσμένη Μικρασία 1919-1922».

Αναγνωρίζει ότι η συγγραφή και η ανάγνωση ενός βιβλίου είναι πάθος και αγωνία.

Σε αυτήν την αντιπνευματική εποχή και σε έναν κόσμο που χάνει όλο και περισσότερο τις αξίες του, το βιβλίο «Η Ελλάδα φλέγεται» είναι ένα ιστορικό ντοκουμέντο.

Στις περίπου 750 σελίδες του φτάνει στην ουσία της ιστορίας.

Έχοντας ως πηγή το:
-πλούσιο,
-σπάνιο
-και πολύτιμο αρχείο του,
για το οποίο δηλώνει -και έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει- υπερήφανος, παρουσιάζει στο αναγνωστικό κοινό μια λογοτεχνική περιγραφή συναισθημάτων και λεπτομερειών.

Εστιάζει στις «μικρές» και για άλλους «ασήμαντες» λεπτομέρειες της ιστορίας, προσθέτοντας πολύτιμες καινούργιες πτυχές στην πρωτότυπη έρευνα.

Δεδομένου ότι το βιβλίο καταπιάνεται και με τη δύσκολη περίοδο του εμφυλίου είμαι σίγουρος ότι πολλοί από εσάς αναρωτιέστε πως γίνεται ένας «συντηρητικός» πολιτικός όπως εγώ, αποφεύγω να χρησιμοποιήσω τη λέξη «δεξιός», να διαβάζει την ιστορία μέσα από την οπτική ενός συγγραφέα Αριστερών καταβολών...

Εξηγώ ότι ουδέποτε επέτρεψα στον εαυτό μου να βλέπει και να αξιολογεί:
-πράγματα
-και καταστάσεις
φορώντας κομματικές παρωπίδες.

Θέλω να είμαι ρεαλιστής και να αναλύω τα δεδομένα ως ουδέτερος παρατηρητής και όχι από την επιθυμητή σκοπιά.
Θεωρώ ότι ο Βασίλης Τζανακάρης με τον εξαιρετικό τρόπο γραφής του καταφέρνει μαεστρικά να ισορροπεί και να είναι αντικειμενικός.

Προφανώς υπάρχουν στο βιβλίο σημεία με τα οποία συμφωνώ και άλλα με τα οποία διαφωνώ. Πάγια θέση μου, ωστόσο, είναι ότι η διαφωνία λειτουργεί ως αφετηρία διαλόγου και ο διάλογος αποτελεί κορυφαία έκφραση της δημοκρατίας!

Στη ζωή τα παθήματα πρέπει να γίνονται μαθήματα, όχι άλλοθι. Και αυτές τις δύσκολες ώρες πρέπει όλοι να θυμόμαστε ότι η διχόνοια υπήρξε ανέκαθεν η κακή μοίρα της Ελλάδας.

Αυτή ευθύνεται για:
-την Μικρασιατική καταστροφή το 1922,
-την ισοπέδωση της χώρας κατά τη δεκαετία του 1940,
-τη δικτατορία του 1967-1974,
ακόμα και την τραγωδία της Κύπρου.
Και ο προβληματισμός μου έγκειται στο ότι ακόμη και σήμερα η κοινωνία μας στενάζει από αυτό το παράλογο εθνικό σαράκι.

Για κάθε εθνική τραγωδία που βιώσαμε ως Έθνος, η ευθύνη είναι συλλογική. Δεν ευθύνονται οι «απέναντι», αλλά εμείς που επιτρέψαμε στους εαυτούς μας να λησμονήσουμε το νόημα της εθνικής ομοψυχίας.

Φίλες και φίλοι,
Οι ιστορικές μνήμες είναι οδοδείκτες ζωής. Είναι οι σπίθες που αναζωπυρώνουν:
-αξίες,
-αρχές
-και ιδανικά

Οι λαοί οφείλουν να συγχωρούν. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι εφικτό. Τα εγκλήματα πολέμου όμως δεν πρέπει σε καμία περίπτωση:
-να λησμονιούνται,
-ούτε να παραγράφονται.
Είναι ένα κλειστό βιβλίο, οι σελίδες του οποίου πρέπει να είναι διαθέσιμες σε κάθε έναν και σε κάθε μία.

Κλείνω, με ένα όνειρο που έχω. Οι επόμενες γενιές των Ελλήνων να μην δουν την Ελλάδα να φλέγεται.

Δεν τους αξίζει!

Φίλε Βασίλη Τζανακάρη,
σε ευχαριστώ για την ιδιαίτερα τιμητική πρόσκληση να βρίσκομαι απόψε δίπλα σου.

Μαθητικές παρελάσεις για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου σε Πανόραμα και Λαγκαδά, την Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2017

Απόδοση νέων ξιφών σε 95 νέους αξιωματικούς του Ελληνικού Στρατού, την Παρασκευή 27 Οκτωβρίου 2017

Εκδηλώσεις στο χωριό Γέφυρα, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας, την Παρασκευή 27 Οκτωβρίου 2017

Άρθρο Θ. Καράογλου στην ιστοσελίδα «Thessnews.gr» που δημοσιεύτηκε την Πέμπτη 26 Οκτωβρίου 2017

«Η ιστορική υπερηφάνεια της Θεσσαλονίκης»

Οι ιστορικές μνήμες είναι οδοδείκτες της ζωής. Για αυτό και τα έντονα συναισθήματα που με κατέκλυσαν μόλις ανέβηκα στο κατάστρωμα του θωρηκτού «Αβέρωφ», στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, είναι δύσκολο να αποτυπωθούν στο χαρτί.

Η αύρα του θωρηκτού της νίκης και το ιστορικό του εκτόπισμα σε κυριεύουν. Δεν είναι μικρό πράγμα να έχεις την ευκαιρία να ξεναγείσαι σε ένα ιερό «κειμήλιο» της πατρίδας μας, το οποίο στα 105 ένδοξα χρόνια που μεσολάβησαν από την παραλαβή του μέχρι σήμερα δεν υπέστειλε ποτέ την ελληνική σημαία από τον ιστό του. Με λίγα λόγια ενσαρκώνει την ακατάλυτη πορεία του Έθνους μας στο πέρασμα των αιώνων, διδάσκοντας εθνική υπερηφάνεια, αξιοπρέπεια, μα και ελληνική ναυτική ιστορία! «Αυτό το καράβι είναι η Ελλάδα», όπως μου είπε πολύ εύστοχα ο κυβερνήτης του!
Από τη «γέφυρα» του αξιωματικοί και ναύτες έγιναν μέρος της εθνικής μας ιστορίας. Συμμετείχαν σε δυο Βαλκανικούς και δυο Παγκόσμιους πολέμους, γεγονός που είναι από μόνο του αρκετό να εξηγήσει το δέος που αισθάνεται κάποιος μόνο που το αντικρίζει να στέκεται περήφανο και αγέρωχο μπροστά του. Βλέπετε, κάθε γωνιά του είναι ποτισμένη με αγωνίες, ιδρώτα, αίμα, χαρές και σπουδαίες νίκες.

Πέραν της συγκίνησης που προκαλεί από μόνο του το θωρηκτό «Αβέρωφ», ιδιαίτερα θετική εντύπωση μου έκανε η προσοχή που έδειχναν οι εκατοντάδες μαθητές που ξεναγούνταν εκείνη την ώρα στους χώρους του πλοίου. Στα μάτια τους διέκρινες τη δίψα να μάθουν την ιστορία του και η σιωπή τους την ώρα των αφηγήσεων με έκανε -ειλικρινά- να αισθανθώ αισιόδοξος για το μέλλον.

Η σπίθα που άναψε στις ψυχές τους αυτή η ξενάγηση είναι ο οδηγός για την Ελλάδα του αύριο. Είναι η ίδια ακριβώς σπίθα και η ανάγκη εθνικής ανάτασης που έβλεπα στα μάτια χιλιάδων Θεσσαλονικέων στις 26 Οκτωβρίου 2012 όταν, με τη βοήθεια του Θεού, είχα την τιμή ως Υπουργός Μακεδονίας και Θράκης να διοργανώσω την αναπαράσταση εισόδου του Ελληνικού στρατού στην πόλη, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την απελευθέρωσή της.

Τότε υπήρξαν οι γνωστές φωνές που χαρακτήρισαν «γραφικότητες» εκείνη την πρωτοβουλία. Είναι οι ίδιοι που στα χρόνια των μνημονίων έχτισαν τις πολιτικές τους καριέρες εμφανίζοντας τη Θεσσαλονίκη ως πόλη οπισθοδρομική, συντηρητική και μίζερη, χλευάζοντας κάθε τι που σχετίζεται με τον αξιακό μας κώδικα. Λες και είναι προοδευτικό να απαξιώνεις την επίγνωση της εθνικής μας κληρονομιάς...

Την απάντησή στους συγκεκριμένους «κύκλους» την έδωσαν οι ίδιοι οι Θεσσαλονικείς που συμμετείχαν μαζικά στις τριήμερες εορταστικές εκδηλώσεις, υπενθυμίζοντας στους οπαδούς του εθνομηδενισμού ότι τούτη η πόλη έχει ένδοξη και πλούσια ιστορία. Και είναι πολύ υπερήφανη για αυτήν.

Με αφορμή, λοιπόν, το εορταστικό τριήμερο που ξεκινά ανήμερα της γιορτής του πολιούχου της Θεσσαλονίκης, του Αγίου Δημητρίου, ας μιλήσουμε όλοι στα παιδιά μας για την ιστορία μας. Ας βάλουμε στα μπαλκόνια των σπιτιών μας την σημαία μας και ας τους διηγηθούμε ό,τι γνωρίζουμε για τις μεγάλες εθνικές εποποιίες. Άλλωστε η ιστορία, ως θεματοφύλακας μεγάλων πράξεων, λειτουργεί ως μέσον για να ανασυνδέσουμε το χθες με το σήμερα και να παραδώσουμε το νήμα του Έθνους μας στο αύριο.

Το απόσπασμα του σήματος του πρώτου κυβερνήτη του «Αβέρωφ», Ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη, προς τον υπόλοιπο στόλο: «Εν ονόματι του Δικαίου πλέω μεθ'ορμής ακαθέκτου και με πεποίθησιν προς την νίκην», ας είναι το σύνθημα για την αναγέννηση της πατρίδας μας.

Στιγμιότυπα από τις εορταστικές εκδηλώσεις της 26ης Οκτωβρίου 2017 στη Θεσσαλονίκη

Αρ. πρωτ.:658/24.10.2017

Θεσσαλονίκη, 24 Οκτωβρίου 2017

Προς Υπουργό Οικονομικών

ΕΡΩΤΗΣΗ

«Δεσμεύτηκε ποσό χρηματοδότησης για το "Χαμόγελο του Παιδιού" »

Για ακόμα μία φορά το «Χαμόγελο του Παιδιού», ένας οργανισμός που προσφέρει εδώ και 22 χρόνια στα παιδιά που χρειάζονται φροντίδα και ασφάλεια, βρίσκεται αντιμέτωπο με την παράλογη και άδικη φορολογία.
Πιο συγκεκριμένα, ένα από τα 14 Σπίτια που λειτουργεί το «Χαμόγελο του Παιδιού» σε όλη την Ελλάδα, αυτό στην Νέα Ηρακλείτσα Καβάλας περίμενε τα λάβει προκαταβολή χρηματοδότησης ύψους 69.804,57 € από το Εθνικό Πρόγραμμα Ταμείου Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης, ως φορέας υλοποίησης της δράσης «Επιχορήγηση Φορέων για τη λειτουργία υφιστάμενων Δομών Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων».
Το ποσό αυτό προοριζόταν για να καλύψει λειτουργικές ανάγκες του Σπιτιού για το δεύτερο εξάμηνο του τρέχοντος έτους, όπου φιλοξενούνται και μεγαλώνουν παιδιά σε κίνδυνο, ασυνόδευτα παιδιά προσφύγων και μεταναστών, εγκαταλελειμμένα, κακοποιημένα παιδιά ανεξαρτήτου εθνικότητας και θρησκεύματος.
Ωστόσο, τα χρήματα ουσιαστικά δεσμευτήκαν καθώς το ποσό συμψηφίστηκε προκαταβολικά με μελλοντικές οφειλές του επόμενου τριμήνου (φόρος εισοδήματος, παρακρατούμενοι φόροι, τέλη κυκλοφορίας κα) και όχι με ληξιπρόθεσμες οφειλές του «Χαμόγελου του Παιδιού».

Κατόπιν τούτων, ερωτάται ο αρμόδιος Υπουργός:

-Σε τι ενέργειες προβλέπεται να προβεί το αρμόδιο Υπουργείο προκειμένου αποδεσμευτεί το ποσό της προκαταβολής της χρηματοδότησης από το Εθνικό Πρόγραμμα Ταμείου Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης για το Σπίτι του «Χαμόγελου του Παιδιού» στην Καβάλα;

Ξενάγηση στο θωρηκτό "Αβέρωφ", στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, την Δευτέρα 23 Οκτωβρίου 2017

Συνέντευξη Θ. Καράογλου στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Εγνατία Tv και τον Λάζαρο Λαζάρου (23-10-2017)

Αρ. πρωτ.:592/23.10.17

Θεσσαλονίκη, 23 Οκτωβρίου 2017

Προς:
-Υπουργό Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης

ΕΡΩΤΗΣΗ
«Αδυναμίας κάλυψης 13.805 επιδοτούμενων θέσεων εργασίας»

Το ποσοστό της ανεργίας στη χώρα μας, παρά τη «στατιστική» μείωση που καταγράφεται τους τελευταίους μήνες, είναι δυστυχώς το υψηλότερο στην Ευρωζώνη. Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο συνάνθρωποί μας βρίσκονται σήμερα εκτός αγοράς εργασίας, ενώ αν λάβουμε υπόψη και εκείνους που απασχολούνται με ελαστικές μορφές απασχόλησης αποκαλύπτεται στην πλήρη έκτασή του το μεγαλύτερο ίσως κοινωνικό πρόβλημα που ταλανίζει τη χώρα.
Το αρμόδιο Υπουργείο, προσπαθώντας να δώσει διέξοδο σε ορισμένες ομάδες ανέργων υλοποιεί με τη σειρά του προγράμματα επιδοτούμενων θέσεων εργασίας, πολλές εκ των οποίων παραμένουν «ορφανές».
Ενδεικτικά είναι τα δυο προγράμματα επιχορήγησης επιχειρήσεων α) με προσωπικό έως 20 ατόμων πλήρους απασχόλησης (10.000 θέσεις) και β) με προσωπικό άνω των 20 ατόμων πλήρους απασχόλησης (5.000 θέσεις). Τα προγράμματα αυτά αφορούν ανέργους άνω των 50 ετών, με την επιχορήγηση να ανέρχεται στο 50% του μισθού και το μέγιστο μηνιαίο ποσό ανά ωφελούμενο να υπολογίζεται σε 500 ευρώ.
Σύμφωνα, όμως, με δημοσίευμα της εφημερίδας «Η Ναυτεμπορική» της 20ης Οκτωβρίου 2017, από το σύνολο των 15.000 θέσεων έχουν καλυφθεί μόνο οι 1.195. Ο λόγος, σύμφωνα με δήλωση της αρμόδιας αναπληρώτριας Υπουργού Εργασίας κας. Ράνιας Αντωνοπούλου, είναι ότι «ο σκληρός πυρήνας των ανέργων, δηλαδή οι μακροχρόνια άνεργοι μεγάλης ηλικίας με χαμηλά τυπικά προσόντα, δύσκολα προσλαμβάνονται στον ιδιωτικό τομέα».
Βέβαια αντίστοιχο πρόγραμμα επιχορήγησης ανέργων ηλικίας 30-49 ετών παραμένει στον αέρα, αφού αδυνατούν να καλυφθούν οι 10.000 θέσεις του προγράμματος αυτού (έχω ήδη υποβάλλει την με αριθμ. Πρωτ. 8253/24.08.2017 ερώτηση προς την αρμόδια Υπουργό και αναμένω απάντηση).

Κατόπιν τούτων, ερωτάται η αρμόδια Υπουργός:

- Σε ποιες ενέργειες προτίθεται να προχωρήσει προκειμένου να καλυφθεί το σύνολο των 15.000 επιδοτούμενων θέσεων εργασίας του προγράμματος;