Χαιρετισμός του Βουλευτή Β΄ Θεσσαλονίκης της Νέας Δημοκρατίας, κ. Θεόδωρου Καράογλου, στην παρουσίαση του βιβλίου του Βασίλη Κοντογουλίδη με τίτλο "Σκιές μνήμης-Φως ελπίδας", στο Ζαγκλιβέρι, στις 25 Ιανουαρίου 2026
Ακολουθεί το πλήρες κείμενο του χαιρετισμού
Κυρίες και κύριοι,
σήμερα δεν αισθάνομαι ότι συμμετέχω σε μια ακόμη παρουσίαση βιβλίου.
Προσεγγίζω την παρουσία μας στον φιλόξενο χώρο της αίθουσας εκδηλώσεων του Ιερού Ναού της Αγίας Ακυλίνας ως μια συνάντηση:
-μνήμης,
-συγκίνησης
-και τιμής.
Ως μια πρόσκληση να γνωρίσουμε καλύτερα έναν ενεργό πολίτη που τόλμησε να μετατρέψει τις πιο βαθιές του πληγές σε λόγο:
-καθαρό
-και συνάμα λυτρωτικό.
Μιλώ, φυσικά, για τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Βασίλη Κοντογουλίδη και το νέο του βιβλίο με τίτλο «Σκιές μνήμης – Φως ελπίδας», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μπαρμπουνάκη.
Τον Βασίλη τον εκτιμώ βαθιά:
-Πρώτα ως άνθρωπο
-και έπειτα ως δημοσιογράφο.
Στην μακρά και συνεπή πορεία του στον χώρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης υπηρετεί τον δημόσιο λόγο με:
-ήθος,
-ευθύνη για το λειτούργημα που επιτελεί
-μα πάνω από όλα με ανθρωπιά.
Πάντα:
-με σεβασμό στην αλήθεια,
-με το βλέμμα στραμμένο στον άνθρωπο
-και όχι απλώς στο γεγονός.
Αυτή:
-η δημοσιογραφική του ταυτότητα,
-η εσωτερική του ποιότητα αν προτιμάτε,
διαπερνά και το συγγραφικό του έργο.
Μόνο που εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ένα ρεπορτάζ ζωής, αλλά με μια κατάθεση ψυχής.
Το «Σκιές μνήμης – Φως ελπίδας» είναι ένα βιβλίο που δεν σε αφήνει ασυγκίνητο.
Δεν το διαβάζεις βιαστικά, ούτε το προσπερνάς.
Σε αναγκάζει να σταματάς. Να ανακαλείς:
-δικές σου μνήμες,
-απώλειες,
-πρόσωπα που σημάδεψαν τη ζωή σου.
Προσωπικά, με άγγιξε βαθιά.
Διαβάζοντας τα τριάντα κείμενα δεν ένιωσα ότι στέκομαι απέναντι σε έναν συγγραφέα, αλλά δίπλα σε έναν άνθρωπο που μου εμπιστεύεται ό,τι πιο ιερό έχει:
-τις αναμνήσεις του,
-τον πόνο του,
-την πίστη του,
-την αγάπη του.
Η πρώτη ενότητα του βιβλίου είναι ίσως και η πιο συγκλονιστική κατά τη δική μου κρίση. Αναφέρομαι σε εκείνη όπου ο Βασίλης μιλά για τις δύο αδελφές του:
-την Δέσποινα
-και τη Νόνη,
που έφυγαν από τη ζωή στην ίδια ηλικία, αφήνοντας πίσω τους:
-ένα κενό που δεν γεμίζει
-και έναν πόνο που δεν γιατρεύεται.
Μέσα από τις σειρές που τις αφιερώνει διακρίνει κανείς την αγάπη του για αυτές και μια ευαίσθητη καρδιά που επιμένει να θυμάται.
Μέσα από τη μνήμη, ο πόνος γίνεται λόγος!
Ο λόγος γίνεται προσευχή και η απώλεια μετατρέπεται σε παρουσία.
Γι’ αυτό και το βιβλίο που σε λίγο θα κρατήσετε στα χέρια σας μπορεί δικαίως να χαρακτηριστεί ως «το καλύτερο μνημόσυνο». Ένα μνημόσυνο ζωής!
Στη δεύτερη ενότητα, ο συγγραφέας στρέφεται στο φως. Σε πνευματικές μορφές και Αγίους που δεν παρουσιάζονται ως μακρινά σύμβολα, αλλά ως συνοδοιπόροι.
Ως ήρεμες παρουσίες που φωτίζουν τις σκοτεινές γωνιές:
-της μνήμης
-και της ύπαρξης.
Η πίστη εδώ δεν είναι ένας ψίθυρος, αλλά η καλύτερη παρηγοριά. Και αυτό ακριβώς την κάνει τόσο αληθινή.
Η τρίτη ενότητα είναι αφιερωμένη στην πατρίδα μας. Στην Ελλάδα. Σε μια χώρα που μας μαγεύει με το φως και την ομορφιά της, αλλά ταυτόχρονα μας πληγώνει βαθιά.
Ο Βασίλης Κοντογουλίδης μιλά για την Ελλάδα όπως μιλά κανείς για κάτι που αγαπά αληθινά, δηλαδή:
-με τρυφερότητα,
-αλλά και με πόνο.
Με περηφάνια, αλλά και αγωνία.
Γιατί μόνο όποιος αγαπά βαθιά, έχει το θάρρος να πονά. Ενίοτε και να δακρύζει ή να κλάψει.
Όσον αφορά τη γλώσσα του βιβλίου, δεν περίμενα κάτι διαφορετικό από τον Βασίλη:
-Λιτή,
-ποιητική,
-ουσιαστική.
Δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει, αλλά να αποτυπωθεί στο θυμικό του αναγνώστη.
Έτσι, κάθε κείμενο μοιάζει με μικρό καντήλι μνήμης, αναμμένο για:
-ανθρώπους,
-αξίες
-και στιγμές που δεν πρέπει και δεν επιτρέπεται να ξεχαστούν.
Συνοψίζοντας, με το βιβλίο «Σκιές μνήμης – Φως ελπίδας», ο Βασίλης Κοντογουλίδης δεν μας προσφέρει απλώς ένα ακόμη βιβλίο.
Μας διδάσκει και μας δείχνει έναν δρόμο. Ότι ακόμη και μέσα από τις πιο βαριές σκιές της ζωής, μπορεί να αναδυθεί φως που γεννιέται από:
-τη μνήμη,
-τη συγχώρεση,
-την πίστη
-και πάνω απ’ όλα την αγάπη.
Γι’ αυτόν το λόγο το βιβλίο που παρουσιάζουμε σήμερα δεν αφορά μόνο τον συγγραφέα. Αφορά όλους μας.
Σα
