Άρθρο του Βουλευτή Β' Θεσσαλονίκης της Νέας Δημοκρατίας, κ. Θεόδωρου Καράογλου, στην εφημερίδα "Πολιτική", που δημοσιεύτηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2025.
Όταν χάνεται το μέτρο, χάνεται και το δίκιο
Προέρχομαι από αγροτική οικογένεια, έζησα σε αγροτική περιοχή και γνωρίζω πολύ καλά τι σημαίνει να καλλιεργείς τη γη. Γι’ αυτό κατανοώ την αγωνία των αγροτών, όπως αντιλαμβάνομαι και τη δύσκολη οικονομική θέση στην οποία έχουν περιέλθει λόγω των καθυστερήσεων στην καταβολή των ενισχύσεων και των αποζημιώσεων. Τους καλώ, ωστόσο, να λάβουν σοβαρά υπόψη τους πως όταν χάνεται το μέτρο, χάνεται και το δίκιο.
Αντιλαμβάνομαι ότι οι αγροτικές κινητοποιήσεις είναι ο τρόπος για να ακουστεί η φωνή τους και να διεκδικήσουν το δίκιο τους. Νοικοκύρηδες άνθρωποι είναι που ανησυχούν για το πώς θα ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους και το απαιτητικό σήμερα. Όμως το βασικό ερώτημα που πρέπει να μας απασχολήσει όλους και να το απαντήσουμε με πειστικό τρόπο είναι τι πρωτογενή τομέα θέλουμε. Αυτόν ακριβώς το σκοπό υπηρετούσε και η πρόταση που κατέθετα όλον αυτόν τον καιρό, μέσα από τις δημόσιες τοποθετήσεις μου τις τελευταίες τρεις εβδομάδες, ότι χρειάζεται να χαράξουμε ένα εθνικό στρατηγικό σχέδιο για την αναζωογόνηση του πρωτογενούς τομέα.
Ειλικρινά χάρηκα όταν άκουσα τον Πρωθυπουργό, από το βήμα της Βουλής στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό της νέας χρονιάς, να ανακοινώνει τη σύσταση διακομματικής επιτροπής, με διακομματικό προεδρείο, για τον εκσυγχρονισμό της ελληνικής γεωργίας και κτηνοτροφίας. Είναι μια πρόταση η οποία, αναμφίβολα, κινείται στη σωστή κατεύθυνση, ώστε να εξετάσουμε από κοινού τα προβλήματα στον πρωτογενή τομέα. Είναι το πρώτο βήμα ώστε να συμφωνήσουμε όλα τα κόμματα της Βουλής στις απαραίτητες αλλαγές που πρέπει να γίνουν και οι οποίες θα δεσμεύουν και τις επόμενες κυβερνήσεις. Άλλωστε, όπως ειπώθηκε, το σήμερα μιας γενιάς δεν μπορεί να πριονίζει το αύριο της επόμενης.
Δεδομένου, λοιπόν, ότι ο αγροτικός τομέας έχει όλα τα χαρακτηριστικά της χρόνιας παθογένειας, αφού για δεκαετίες παρέμεινε… αμεταρρύθμιστος, άποψη μου είναι ότι το σημαντικό αίτημα του αγροτικού κόσμου δεν πρέπει να είναι άλλο από τον αναδιοργάνωση της αγροτικής παραγωγής. Πώς, δηλαδή, θα γίνει ανταγωνιστική, με νέες καλλιέργειες, με προστιθέμενη αξία, με σύγχρονα κανάλια εμπορίου, για να μπορεί η γεωργία να μεγαλώσει αντί να συρρικνώνεται. Αυτός ο εκσυγχρονισμός δεν είναι μια θεωρητική προσέγγιση. Είναι προϋπόθεση επιβίωσης για τον πρωτογενή τομέα και ταυτόχρονα ευκαιρία εθνικής ανάπτυξης.
Παράλληλα, πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους ότι η κρίση πρέπει να εκτονωθεί άμεσα και τα μπλόκα να «λυθούν» χθες. Οι λόγοι είναι συγκεκριμένοι. Καθημερινά παράδρομοι καλούνται να σηκώσουν την κίνηση εθνικών οδών και συμπολίτες μας ρισκάρουν τη ζωή τους για να κινηθούν σε δρόμους οι οποίοι δεν είναι φτιαγμένοι ούτε για αγροτικά οχήματα. Μοιραία, η κοινή γνώμη αρχίζει να αναρωτιέται πού αρχίζουν και τελειώνουν τα δικαιώματα ενός διαδηλωτή; Και αν δεν το κάνουν σήμερα, θα το πράξουν όταν αρχίσουν οι μετακινήσεις στην εορταστική περίοδο και το πρόβλημα θα ενταθεί.
Άρα, κυβέρνηση και αγρότες πρέπει άμεσα να καθίσουν στο τραπέζι του διαλόγου. Μόνο η δύναμη της απευθείας συζήτησης μπορεί να λύσει προβλήματα. Το έχουμε αποδείξει πολλές φορές στο πρόσφατο παρελθόν. Και ο διάλογος πρέπει να γίνει με ανοιχτά χαρτιά και προπάντων με ρεαλισμό. Το επισημαίνω γιατί ο ρεαλισμός τελειώνει εκ εί που αρχίζει ο μαξιμαλισμός…
Γιατί πραγματική στήριξη στον αγρότη δεν είναι να του καλλιεργείς προσδοκίες που δεν μπορούν να υλοποιηθούν. Είναι να του δίνεις πρόσβαση σε σύγχρονες υποδομές, σε χρηματοδοτικά εργαλεία, σε καινοτόμες πρακτικές και σε ένα σταθερό φορολογικό και θεσμικό περιβάλλον, ώστε να μπορεί να σχεδιάζει το μέλλον του με ασφάλεια.
